"Engem csudának tartnak sokan."
( Szenci Molnár Albert )
"Szent Atyám, hozzád mindenkor én bíztam,
Gyermekidőmtől fogva támaszkodtam,
Te vagy és voltál oltalmam, azt tudtam,
Mindenha bíztam.
Nagy csodán anyám méhében is tartál,
Nagy csodán, Uram, onnan kiszállítál,
A mai napig kegyesen megtartál,
Sehol nem hagyál."
( Bogáti Fazakas Miklós )
"Úgy éreztem, igazán szörnyeteg vagyok. De aztán...., most úgy érzem, hogy ez így szép. (...) Ez a fájdalom, ez az iszonyat: ez a szép az emberben. Az állatok, amelyek ezt nem érzik bizonyára boldogabbak. De én a fél világért sem cserélném el ezt a fájdalmat, sőt ezt az iszonyt sem, s még hazugságainkat, önzésünket sem adnám oda az ő öntudatlanságukért és boldogságukért."
( Vercors: Tropi-komédia, 225 )
"A "philosophia perennis" ezenkívül azonban valami mást is jelent: a filozofálás valódi szellemére gondolok, mely minden igaz filozófusban benne él, pontosabban mindenkiben, akit ellenállhatatlanul űz egy belső kényszer, hogy e világ Λόγος-a, vagy ( Tamás fordításában ) ratio-ja után kutasson. A született filozófus ezt a szellemet - a tomizmus kifejezésével élve potenciaként - magával hozza a világba. E potencia az érett filozófussal, egy tanárral találkozva fejlődik aktussá. Így nyújtanak egymásnak kezet időn és téren át az igazi filozófusok."
( Edit Stein, Husserl fenomenológiája és Aquinói Szent Tamás filozófiája, 8 )
"Ti tápláltok csak abban, aki szeret,
örökkön ifjak, gyermeki lelket, és
nem hagyjátok, hogy tévelyegve
gondban a Géniusz elboruljon."
( Hölderlin, Az istenek, 66 )
"(...) úgy futottam, mint kóbor fia boldog szívvel atyja csarnokába, a Végtelenség karjaiba. -"
( Hölderlin, A természethez, 17 )
"Jézus felelt, és így szólt tanítványainak:
- Akiben szellemének [pneuma] ereje felgerjed, hogy megérti az Én szavaimat, az lépjen elő és beszéljen. Most pedig látom az erődet benned, Péter, hogy megérted PISTIS SOPHIA esdeklése Rejtélyének megoldását. Akkor hát Péter, mondd ki az ehhez a megbánáshoz illő gondolatot testvéreid előtt."
( Pistis Sophia, 36-37 )
"Πολλά ᾽ναι τα θάματα,
πιο θάμ᾽ απ᾽ τον άνθρωπο, τίποτα·
πέρ᾽ απ᾽ την αφρομάνιστη
τραβάει και πάει τη θάλασσα
με του νοτιά τις φουρτούνες,
περνώντας κάτω απ᾽ τα κύματα
π᾽ ολόγυρά του βρυχιούνται·
και την τρανύτερη μες στους θεούς
την άφθαρτη ακάματη Γη,
καταπονάει με τ᾽ αλέτρια, που χρόνο με χρόνο
πάνε κι έρχουνται αλογόσυρτ᾽ απάνω της
οργώνοντάς την.
Και των αλαφρόμυαλων
των πουλιών τη γενιά παγιδεύοντας
πιάνει και τα έθνη των άγριων
των θηρίων και τα θαλάσσια
τα θρέμματα του πελάου
μες στα διχτυόκλωστα βρόχια του
ο άνθρωπος ο πολυτεχνίτης,
και τ᾽ αγρίμι που ζει στων βουνών τις ερμιές
με τις μηχανές του νικά
και στο δασύτριχο γύρω τ᾽ αλόγου τον τράχηλο
περνάει το ζυγό, καθώς και του αδάμαστου
βουνίσιου ταύρου.
Και γλώσσα και νόηση ανεμόφερτη
και την καλή μες σε πόλεις κυβέρνια του
έμαθε να ᾽χει· και πώς
απ᾽ τα υπαίθρια τα βέλη της νύχτιας παγωνιάς
και του κακού τ᾽ ανεμόβροχου
να φυλάγεται — ο παντοσόφιστος·
360ανεφοδίαστον, τίποτα
δεν τον βρίσκει απ᾽ ό,τι ᾽ναι νά ᾽ρθει·
μόνο απ᾽ το Θάνατο
γλιτωμό δε θα βρει πουθενά·
όμως γι᾽ αρρώστιες, που τρόπο δεν είχανε,
βρήκε ο ένας με τον άλλο γιατρειά.
Κι ενώ έχει σοφία να μηχανεύεται
τέχνες π᾽ ούτε μπορούσε να ελπίσει κανείς,
πότε γυρνάει στο κακό
και στο καλό πότε πάλι· μα όποιος τους νόμους τιμά
της χώρας του και την ορκόδετη
των θεών δίκη, δοξάζει την πόλη του,
κι είναι χαμός της εκείνος, που
ξεδρομίζει απ᾽ την ίσια τη στράτα
χάρη στο θράσος του.
Ο Θεός μην το δώσει ποτέ
κάτω απ᾽ την ίδια τη στέγη να κάθεται
ή να μου είναι ένας τέτοιος ομόγνωμος.
Θάμ᾽ ακατανόητο, που εμπρός του
στέκεται στο ναι και στ᾽ όχι ο νους μου·
πώς να πω, αφού τηνε γνωρίζω,
πως αυτή δεν είναι η Αντιγόνη;
Ω δυστυχισμένη, του δυστυχισμένου
380κόρη Οιδίποδα, μα τί ᾽ναι;
γιατί βέβαια δε σε φέρνουνε πως να ᾽χεις
τη βασιλικιά πατήσει προσταγή,
και να σ᾽ έπιασαν σε τέτοια τρέλ᾽ απάνω;
...
πολλὰ τὰ δεινὰ κοὐδὲν ἀνθρώπου δεινότερον πέλει·
τοῦτο καὶ πολιοῦ πέραν
πόντου χειμερίῳ νότῳ
χωρεῖ, περιβρυχίοισιν
περῶν ὑπ᾽ οἴδμασιν, θεῶν
τε τὰν ὑπερτάταν, Γᾶν
ἄφθιτον, ἀκαμάταν ἀποτρύεται,
ἰλλομένων ἀρότρων ἔτος εἰς ἔτος
ἱππείῳ γένει πολεύων.
κουφονόων τε φῦλον ὀρνίθων ἀμφιβαλὼν ἀγρεῖ
καὶ θηρῶν ἀγρίων ἔθνη
πόντου τ᾽ εἰναλίαν φύσιν
σπείραισι δικτυοκλώστοις,
περιφραδὴς ἀνήρ· κρατεῖ
δὲ μαχαναῖς ἀγραύλου
θηρὸς ὀρεσσιβάτα, λασιαύχενά θ᾽
ἵππον ὑπαξέμεν ἀμφίλοφον ζυγὸν
οὔρειόν τ᾽ ἀκμῆτα ταῦρον.
καὶ φθέγμα καὶ ἀνεμόεν φρόνημα καὶ ἀστυνόμους
ὀργὰς ἐδιδάξατο καὶ δυσαύλων
πάγων ὑπαίθρεια καὶ
δύσομβρα φεύγειν βέλη
παντοπόρος· ἄπορος ἐπ᾽ οὐδὲν ἔρχεται
τὸ μέλλον· Ἅιδα μόνον
φεῦξιν οὐκ ἐπάξεται·
νόσων δ᾽ ἀμαχάνων φυγὰς
ξυμπέφρασται.
σοφόν τι τὸ μαχανόεν τέχνας ὑπὲρ ἐλπίδ᾽ ἔχων
τοτὲ μὲν κακόν, ἄλλοτ᾽ ἐπ᾽ ἐσθλὸν ἕρπει,
νόμους περαίνων χθονὸς
θεῶν τ᾽ ἔνορκον δίκαν·
ὑψίπολις· ἄπολις ὅτῳ τὸ μὴ καλὸν
ξύνεστι τόλμας χάριν.
μήτ᾽ ἐμοὶ παρέστιος
γένοιτο μήτ᾽ ἴσον φρονῶν
ὃς τάδ᾽ ἔρδοι.
ἐς δαιμόνιον τέρας ἀμφινοῶ,
τὸ δὲ πῶς εἰδὼς ἀντιλογήσω
μὴ οὐ τήνδ᾽ εἶναι παῖδ᾽ Ἀντιγόνην;
ὦ δύστηνος
καὶ δυστήνου πατρὸς Οἰδιπόδα,
τί ποτ᾽; οὐ δή που σέ γ᾽ ἀπιστοῦσαν
τοῖς βασιλείοισιν ἄγουσι νόμοις
καὶ ἐν ἀφροσύνῃ καθελόντες;"
( ΣΟΦΟΚΛΗΣ, Ἀντιγόνη )
LXXI. zsoltár
"Szörnyeteg született!" ( τέρας ἐγενήθην )
"Ες δαιμόνιον τέρας ἀμφινοῶ."
Tele dicsőítéssel
csodálat tárgya
szám.
"Szörnyeteg született"
( τέρας ἐγενήθην ) -
így mondják "rája"
de már megrökönyödve:
"Ες δαιμόνιον τέρας ἀμφινοῶ."
Űzzétek, fogjátok már el!
"Καταδιώξατε, λοιπόν, αυτόν και συλλάβετέ τον, διότι δεν υπάρχει κανείς να τον γλυτώση από τα χέρια μας."
https://boatswain69.blogspot.com/2020/08/hisz-gyilkos-is-lehetnek.html
https://boatswain69.blogspot.com/2021/06/a-belso-lenyeget-vettem-at-iii-i.html
https://boatswain69.blogspot.com/2022/12/gnosztikus-irodalom-liii-x-5-konyorges.html
https://boatswain2.blogspot.com/2023/10/36-o-uram-istenem-tebenned-bizom-ne.html
![]() |
"Gyermekségemtől fogva engem |






